by Dr A. Mesut Erzurumluoğlu | Principal Bioinformatician at Bicycle Therapeutics (formerly at Boehringer Ingelheim, and Univs. of Cambridge, Leicester & Bristol) – blogging since 2006. All views mine unless stated otherwise
Bu bölümde Mesut’un 25 Kasım’da attığı (aşağıdaki) tweetin Türkiye sosyal medyasında en çok ‘like’ alan tweetlerden biri olması ve (Cezmi Kalorifer, Saykodeli paylaşımlar gibi milyon+ takipçili) ünlü Instagram hesapları tarafından da paylaşılmasının muhtemel nedenlerini ve Maradona’nın vefatının bize hatırlattığı diğer üzücü ünlü vefatlarını konuştuk
Ben 12 yaşındayken (2000) ailecek İngiltere'ye taşındık ve ingilizcem neredeyse sıfırdı. Bunu duyan (Karen Holman adında) Sınıf Öğretmenim, kendimi evimde hissedeyim diye tüm arkadaşlarıma Türkçe cümleler dağıtmış. Sınıfa girer-girmez arkadaşlarımın hepsi bana "Hoşgeldin" dediler
Gönül muhabbet ister podcast bahane! 🙂 Genelde, başarılı, bilgili ve ‘cool’ insanlarla hafif konularda muhabbet ediyoruz. Twitter’da #AzIsCokLaf hashtagini kullanarak öneride bulunabilirsiniz. (Not: Yavaş konuştuğumuzu düşündüğünüz bölümlerde Spotify ya da Youtube’un 1.2x hızlandırma özelliğini kullanabilirsiniz)
Az İş Çok Laf – Bölüm 0: Tarihe meyyal halimiz neden?– Fikri Çiçek (28/11/20)
Bu bölümde, Minnesota Üniversitesinde Tarih alanında tam burslu doktora yapanFikri’ye tarihçiler için pandemi döneminin nasıl geçtiğini, neden (ÖSS’de derece yapmasına rağmen) tarih seçtiğini ve gençlere tavsiyelerini sordum. En sonda da podcast tavsiyelerimizi paylaştık. (Not: Bölümün başlığını Fikri seçti – ‘meyyal’in ne olduğunu bile bilmiyordum ben 😀 )
Bu bölümde Mesut’un 25 Kasım’da attığı (aşağıdaki) tweetin Türkiye sosyal medyasında en çok like alan tweetlerden biri olmasının nedenlerini ve Maradona’nın vefatının bize hatırlattığı diğer üzücü ünlü vefatlarını konuştuk
Ben 12 yaşındayken (2000) ailecek İngiltere'ye taşındık ve ingilizcem neredeyse sıfırdı. Bunu duyan (Karen Holman adında) Sınıf Öğretmenim, kendimi evimde hissedeyim diye tüm arkadaşlarıma Türkçe cümleler dağıtmış. Sınıfa girer-girmez arkadaşlarımın hepsi bana "Hoşgeldin" dediler
Gönül muhabbet ister podcast bahane! 🙂 Genelde, başarılı, bilgilive ‘cool’ insanlarla hafif konularda muhabbet ediyoruz. Twitter’da #AzIsCokLaf hashtagini kullanarak öneride bulunabilirsiniz. (Not: Yavaş konuştuğumuzu düşündüğünüz bölümlerde Spotify ya da Youtube’un 1.2x hızlandırma özelliğini kullanabilirsiniz)
Some Leicester landmarks (clockwise from top-left): Jewry Wall (Roman site), National Space Centre, Arch of Remembrance (located in one of my favourite parks, Victoria Park), Central Leicester (near the Clock Tower), Curve theatre, Leicester Cathedral (where Richard III is buried)and Guildhall, Welford Road Stadium (Leicester Tigers’ ground), Leicester Market (where Gary Lineker once worked as a teenager). Image source: wikipedia.org
Important Notes: I declare no conflict of interest for any of the places of interest, stores or restaurants I mention below. I also take no responsibility if you have a bad experience in/at any of my recommendations.
Don’t forget to watch these videos by ‘Visit Leicester’
It’s happened again: As I’m quite famous(!) in my circles for still living in Leicester (read ‘less-ter’ or ‘Lestah’ if prefer local language) although I work at the University of Cambridge, I once again got asked about how life in Leicester is. So it’s time for me to write a blog post and share my general views. To get a more comprehensive view, you can always read the relevant Wiki page, which has a lot of nice information but is boring to say the least 🙂
TL;DR – cut the crap and tell me why I should live in/visit Leicester!
Leicester’s famous for:
1- Being one of the most multicultural cities in the UK – you can eat fantastic Indian, Chinese, Italian and Turkish food for great prices and there’s always some festival going on (e.g. Leicester Caribbean Carnival, Diwali Day Celebrations, Comedy Festival – see list here). You can also find almost everything Indian on Melton Road or stores such as Falcon Cash & Carry
2- Its sports teams such as Leicester City FC (watch this documentary) and Leicester Tigers (one of the most successful and famous Rugby teams). Leicester Riders is also one of best basketball teams in England but the sport isn’t that popular here.
3- Its famous sites such as Richard III’s Tomb (at Leicester Cathedral), Roman settlements from two millennia ago (e.g. see Jewry Wall Museum), and the National Space Centre
4- Its famous people/bands such as Sir David Attenborough (and the Attenborough family), Gary Lineker, Prof. Sir Alec Jeffreys (see below), Kasabian, Engelbert Humperdinck, Mark Selby and many others
Sir Alec is the main reason I chose to study Genetics @uniofleicester. My father was a criminologist and he kept mentioning DNA fingerprinting and how it changed the field.
I had the privilege of being lectured by him too in 2010 (2nd year). To many years!
5- The discovery of DNA fingerprinting – which revolutionised forensic investigations – at the University of Leicester (a top 200 university) by Prof. Sir Alec Jeffreys (read about one high-profile case here)
6- Its famous exports such as Thomas Cook (who rests at Welford Rd Cemetery – see tweet below), Walkers Crisps, and Admiral Sportswear – who manufactured and marketed the first football kits in the 1970s (Quorn could also be included in this list)
One of Leicester's most famous names, Thomas Cook (d. 1892) and family's modest grave.
— A. Mesut Erzurumluoğlu (@mesuturkiye) July 25, 2020
7- Its fantastic countryside (especially Bradgate Park, Watermead Park, Beacon Hill/Outwoods, Charnwood Forest, Foxton Locks, Rutland Water, Wistow Maze) and other ‘green’ spaces (e.g. University Botanic Garden, Attenborough Arboretum, Brocks Hill Country Park, Wash Brook Nature Reserve, Shady Lane Arboretum, Barnsdale Gardens (£), Launde Abbey/Park, Aylestone Meadows, Knighton Park, Abbey Park, Stoney Cove, Spinney Hill Park).
The beautiful Heights of Abraham and Dovedale (both in different parts of Peak district), Attenborough Nature Reserve (Nottingham) and Wollaton Park (Nottingham) are also a ~50 minute drive away. West Midlands Safari Park (near Birmingham) is ~1hr 20mins away.
Bradgate Park in 2025 (Credit: Mesut Erzurumluoglu)
Knighton Park panoramic view (Credit: Kerem Aydın)
8- Its geographical location as it’s within driving distance to almost all major cities and English Heritage sites (incl. being very close to Warwick Castle, Isaac Newton and Shakespeare’s birthplaces, the historical market town of Market Harborough, and Stamford/Burghley House). Also Birmingham International Airport being ~50 mins away has been fantastic for picking up my visitors from abroad – mostly Turkey
9- Being ‘value for money‘: You can buy a flat/house in a nice neighbourhood and provide a decent life for your family with an average salary (~£2000 a month***)
(10- I don’t go to pubs much but there are some nice pubs like The Old Horse, The Grange Farm, The Landsdowne and the Marquis – but don’t take my word for the quality of their drinks)
That’s it! If you want further info and like watching videos, then I would also recommend this video on top 50 attractions in Leicester and this playlist on Leicester (or this YouTube channel on the Oral history of Leicester and the East Midlands)
Leicester City FC ‘Victory Parade’ at Victoria Park (May 2016). Image source: itv.com4.561 billion year old Barwell Meteorite displayed in Leicester MuseumAt Welford Rd Cemetery with my son Isaac – where Thomas Cook and his family also rests
Who are you to talk about Leicester?
I’m 31 at present, and although I was born in Turkey, I only lived there (in Ankara) for 6 years and 22 yearsin total in Leicester: between ages 1-7, then did my SATs (ages 12-14) and GCSEs (15-16) at Crown Hills Community College, A-Levels (16-18) at Wyggeston & Queen Elizabeth I College, undergraduate degree (19-23) and first Postdoc job (27-30) at the University of Leicester (see My Research page for details). I also met my wife, got married (at the Town Hall) and became a father in Leicester. The magical 2015-16 Premier League season happened the year I returned to Leicester to work at the University of Leicester after a 4-year stint in Bristol (ages 23-27) for a PhD at the University of Bristol. I had been watching most (and even attending some) Leicester City FC games when I used to live in Bristol between 2012 and 2015.
My photo was used in the University of Leicester Undergraduate Prospectus 2012/13, 13/14 and 14/15 (in the Biological Sciences section). See my blog post on the matter.
Since my second arrival to the UK in 2000, I’ve been very active in the Turkish/Kurdish community in Leicester, worked in many take-away shops in different parts of Leicester and even served as the President of the Turkish Society at the University of Leicester for ~2 years. I even co-setup a Sunday league football team for in 2007. Through these, I’ve met all sorts of people and taken part in many sportive, intercultural and interfaith events in Leicester – so I’m more knowledgeable than many in this regard. For example, I know that many religious groups and sects that you’ve probably never heard of have a temple/shrine in Leicester (see Leicester Council of Faith for some examples – I even met a true Shaman in one event who offered to read tarot cards for me and invited me to their place for some enlightenment 🙂 ).
Throughout the years I became a bit of an ambassador for Leicester as the city became famous – and more and more of my friends started paying a visit out of curiosity. I’ve taken >100 people/families on a Leicester tour over the last 3-4 years.
I was truly honoured to have been awarded the Future Leader (2020) award by my fellow alumni.
The city and University of Leicester have always been special for me and tonight has made them even more special. https://t.co/Fq61WEd8rb
— A. Mesut Erzurumluoğlu (@mesuturkiye) March 6, 2020
Life in Leicester for me
I like to keep it short when introducing “my second home town” (or more correctly joint-first): Leicester is a wonderful place to live in. For me it’s just the right size: not too big, not too small. It has so much to offer for any type of person – whether you like food, sports, cultural activities, the countryside or history. It’s geographically well placed so you are close to almost all cities in England – you can go to London in an hour by train which is how long it takes for most Londoners to reach somewhere in London. I made it to North London (e.g. Woodgreen) so many times in ~90 minutes by car. Add on top of all this the world-class university (that is, the University of Leicester but even DeMontfort University’s competitive in certain fields) and getting the chance to meet people of many many ethnicities/cultures and faith with virtually no violence/tension between the different communities. Not too many reasons to be unhappy 🙂
I tried some of my favourite* Indian food at Tipu Sultan and Kayal**, (Western) Chinese food at Karamay, and Turkish food at Konak. It’s also been nice to see Korean-inspired Grounded Kitchen do so well since opening their first store on Queens Road exactly where our old (TJ’s Kebab) take-away shop used to be (yes! we used to own a take-away shop like most Turks have in the UK!). There are also some fantastic cafes and book shops on/near London Road, Queens Road (esp. Loros and Clarendon Books) and St Martin’s Square.
Cavendish House ruins in Abbey Park
I really enjoy walking to the Welford Road Cemetery with my wife for its serene atmosphere or to Chaiiwala and having a nice Karak Chai. We occasionally enjoy a tandoori chicken box from Tuk Tuk Journey, a curry box from Bombay Bites, bubble tea from Hi Tea or a pizza from our favourite TJ’s (Evington Village). I should also mention the Phoenix, Curve, and the Attenborough Art Centre for their Film Festivals and interesting events.
In short, there’s so much I personally like about Leicester!
I hope this has been sufficient in convincing you to at least pay a visit, but if you have specific questions, feel free to ping me an email at m.erz@hotmail.com
The beautiful Bradgate Park with its ruins, river and deers. Image source: leicesterairport.com
Footnotes:
*As with all my blog posts, these are my views on the day of writing
**I’m being told there are some fantastic Indian restaurants (and dessert shops) on the ‘Golden Mile‘ – so should give those a try too! I also recently discovered Anmol Sweet Centre on Welford Road and their Samosas are amazing!
***My salary (after tax & other deductions) when I started working at the University of Leicester in 2015 – my first ‘proper’ job. My rent was £600 when I lived with my family (2015-19) in a 2-bedroom flat in Stoneygate (nice neighbourhood) – 20 minute walk to the University of Leicester. I then moved to a 3-bedroom house with a garden in a very nice neighbourhood (again in Stoneygate – 15 mins away from the University) and my rent is £800.
Get on the steam train from the ‘Leicester North’ station‘Peace walk’ which leads to the Arch of Remembrance in Victoria Park from University Road – where University of Leicester’s main campus is
Nida Dinçtürk’ün (i) Ingiltere’nin SARS-CoV-2 (COVID-19’a yol açan virüsün ismi) salgını politikası, (ii) çalıştığım alan olan Genetik Epidemiyoloji ve (iii) akademik kariyerim hakkındaki sorularını kısaca yanıtladım. Habere ulaşmak için tıklayın. (Not: ‘Marbour’, ‘Marburg’ olacaktı – herhalde editlenirken yanlış kaleme alındı. Başlıkdaki ‘Pandemik olmasını’ yerine de ‘SARS-CoV-2 salgınını’ yazmak daha doğru)
Son dönemlerde (Genetik) Epidemiyolog olduğum için onlarca Türkiye-bazlı TV kanalı ve online medya kuruluşundan yayına çıkma teklifi aldım. Fakat (i) Türkiye’yle ilgili benden daha bilgili ve ilgili insanlar olduğu için ve (ii) diyabet, obezite gibi salgın olmayan hastalıkların epidemiyolojisi üzerine çalıştığım için SARS-CoV-2 salgını hakkında söyleyebileceğim en fazla 3-5 şey olabilir. Onları da blogum ve Twitter’dan paylaşıyorum zaten. Aynı şeyleri devamlı söylemeyi de sevmediğimden (ve ünlü olma derdim olmadığından) kanallara çıkmayı reddettim.
Aşağıdaki iki ropörtajı kabul etmemin sebebi ise biri zaten benim başarılarım ve hayat hikayemle ilgili bir ropörtajdı (tabi koronavirusünden de sorular sordular); diğerinde ise Londra’da yaşayan Türk/Kürt’ler arasında çok fazla yanlış anlama ve korku olduğunu söylediler. Ben de görev bilinciyle kabul ettim. Yoksa dediğim gibi işi ehline bırakmayı tercih ediyorum böyle halk sağlığını etkileyebilecek konularda. Yüzbinlerce insanın izleyebileceği kanallara çıkıp potansiyel olarak gereksiz yanlış anlaşılmaya sebep vermek istemedim; istemem.
Roportajları okumak isteyenler için ilgili tweetler/linkler:
Cambridge Üniversitesi'nde genetik epidemiyolog olarak çalışan Mesut Erzurumluoğlu (@mesuturkiye) ile COVID-19'un endemiden pandemiye dönüşme sürecini, İngiltere'nin mücadele stratejisini ve genlerin bu virüse yakalanmada rolü olup olmadığını konuştuk. https://t.co/G1NaG6BMlk
This blog post first appeared on the Leicester Connect webpage (a platform for University of Leicester Alumni) on the 20th March 2020
Out of all the inspirational quotes on the internet, an old Sufi saying is the one that touches me the most:
“There are as many paths to God as there are souls on Earth.”
Although it is mostly used in a religious (mostly Islamic) setting, for me it carries truths that tower above this narrow meaning. It especially reminds me that we all start from different steps of the ladder, face different challenges along the way, and ultimately end up where we are because of the way we respond to those challenges, the doors that are open to us and the people we meet along the way – with the latter two we mostly cannot control.
I was kindly asked if I could write a blog post after being awarded the Future Leader Award at the 2020 Alumni Awards. I am grateful and honoured to have received the award but also acknowledge that there were at least two more people (my fellow finalists) who deserved it as much as me – if not more.
I would like to start by saying – from my experience in life and academia – that there are no objective criteria which separates those “who made it” versus those who just fell short. I got to meet plenty of people and interview panels who I felt judged me using very narrow and subjective criteria and ignored every other quality I had. It’s always nice to get the job or funding you applied for, however I never dwelled on the outcome if I did my preparation right. I would strongly recommend this approach.
I was truly honoured to have been awarded the Future Leader (2020) award by my fellow alumni.
The city and University of Leicester have always been special for me and tonight has made them even more special. https://t.co/Fq61WEd8rb
— A. Mesut Erzurumluoğlu (@mesuturkiye) March 6, 2020
Free yourself from the need for appreciation
Many academics suffer from a condition called Impostor Syndrome – simply put, doubting one’s own accomplishments and constantly fearing being exposed as a “fraud”. I can’t say I ever had it because I always thought of myself as successful in my own way and never sought confirmation from anyone. Although striving to improve myself all the time, I was happy with “just trying to do the right things” – irrespective of the outcome.
I base this belief on the fact that the people who judge us do not know the full story about us. Maybe if they did, they would look at us differently. For example, someone who is born to a middle-class English family will not be able to judge how much of a success it is for an immigrant to learn advanced-level English from scratch, get citizenship and compete for the same positions. Someone who has not had any serious health issues will not be able to comprehend what success is for a disabled person. How about a person who has managed to stay away from crime in a neighbourhood full of ignorance, hate and violence? None of these are mentioned in a CV and no one finds these people and offers them an MBE… or a job. However, this doesn’t change the fact that these people are inspirational and successful. I can only wish more people would realise this and stop treating subjective decisions about themselves or others as objective truths.
I feel privileged to be living in the UK which is a relatively meritocratic country and has a higher quality of life index compared to most. However, this also means that the competition is fiercer for “top jobs” and can mean those from underprivileged backgrounds are affected severely. One must realise this early on and respond to the challenge. The good news is that there are plenty of people out there who are willing to help and share their knowledge and experience when approached.
Believe in yourself but get help. Make friends!
I had to overcome many financial, emotional and visa issues during my undergraduate years which undoubtedly affected my performance. When I somehow graduated from the University of Leicester with a 2.1 in BSc Genetics in 2011, I did not listen to the people who thought I would not be able to make the cut in academia and started applying for PhDs. Before applying, I read all the blogs and papers that were out there about “selling yourself well” and making your CV stand out. I alwaysdid my research before taking an important step. Thankfully, I must have been at the right place at the right time as I was very fortunate to be offered a fully-funded studentship at the University of Bristol – I remember even my interview not going that well. The scholarship freed me from the shackles of financial distress as I was embarking on an academic career.
Again, doing my thorough background reading, I quickly realised that the field of Genetic Epidemiology – the field I now found myself in – required a solid foundation in medical statistics, epidemiology, bioinformatics, and programming as well as human genetics. I realised and accepted my limited expertise in these fields and got to work. I got all the help and knowledge I need from my supervisors, friends, online courses, blogs and research papers. I made sure I spent at least 2-3 hours a day on improving myself on top of working on my specific PhD project. Not keeping to myself, I was also supportive and sincere with my “PhD friends” who were on the same boat as me. I’m still close with many of my supervisors/teachers and friends. I couldn’t have achieved what I’ve achieved without their help.
Ultimate success: happiness and self-respect
In this fast-paced world, especially in academia, we continually forget that family and friends are worth more than any academic success. Although my academic papers are important to me – and I can only hope they’ll be useful to someone, somewhere, somehow – I do not spend much time thinking about my papers or PhD thesis. But I’m always longing to spend more time with my family and friends and the fact that I have them is the success of my life.
I want to finish by saying that I was very fortunate to get to where I am and achieve many milestones in the process, but it could have all turned out very differently, very easily. Yes, I triedto do the right things, but many things were out of my control. But as long as I had my friends and family, I’d like to think I would have been happy wherever I ended up.
I wrote all of these to convince you of one thing: do not let others – even senior people – define what success is for you as they do not know you and how you got to where you are. Just keep doing the rights things and, with the help and support of your loved ones, you’ll eventually get through everything in life.
Feel free to contact me!
I blog – in English and Turkish – about my research and other academia and culture-related things…
Not: Birkaç sene önce yazmaya başladığım ama sonradan iş-güç yoğunluğundan içini doldurmaktan vazgeçtigim bir kısa bir hikaye. İyi okumalar!
(İngilizce olarak da yazmayı düşünüyordum ‘Fable of the Nobel laureate’ başlığıyla)
“Odört kişi kimdi acaba? Değmezmiş!” dedi ve hayata gözlerini yumdu – arkasında eşini, ailesini ve milyonlarca sevenini bırakarak…
———-
Sadece 12 saat önce dünya, Kısmet Eren’i “Nobel ödülü töreninde salya sümük ağlayan bilim kadını” olarak tanımıştı.
Kısmet’in hayalleri gerçek olmuştu ama birşeyler doğru gitmiyordu. Çünkü eşi, anne-babası ve kardeşleri gibi onu çok yakından tanıyanlar bunların mutluluk göz yaşları değil, üzüntüden olduğuna emindi.
————-
Kısmet, aynı günün akşamı eve geldiğinde odasına kapandı ve tüm gece Johnny Cash’ten “Hurt”ü dinledi. Hüngür hüngür ağlamaya devam etti – ve hızlıca yazmaya başladı:
Tüm dünya bilsin diye yazıyorum: Üniversiteden beri hoşlandığım eşimle evlendim. Kendisi şahit: çocuk istemediğimi en baştan açıkladım. Çok da dikkat ettik fakat bir dönem geldi: aylarca midem bulandı; tüm emarelere rağmen hamile olduğum ne benim, ne de eşimin aklına gelmedi. Karnım da büyümemişti fazla. Hemen aldırmak için doktora gittim ve bana çocuk 6 aylık olduğu için kanunen bunun mümkün olmadığını söyledi. Anlayacağınız üzere bu benim için büyük bir şoktu. “Neyse. Bekleyip görelim” dedim. Bir yandan çocuğu, diğer yandan da kariyerimi düşünüyorum. Çok önemli bir proje üzerine çalışıyorduk ve gün geçtikçe karnım büyüyordu; çalışmak zorlaşmıştı. Hormonal değişiklikler de etkili oldu ve projelerime ara vermek zorunda kaldım.
Çocuğum doğdu. Adını hem peygamber ismi, hem de ünlü fizikçi Isaac Newton’un ismi olan İshak koyduk. Anne olmak ilginç bir duyguydu fakat beni daha çok projem heyecanlandırıyordu. En kısa zamanda laboratuvara geri dönmek için çocuğa bir bakıcı tuttuk; ben de iki hafta dinlendikten sonra email yoluyla öğrencilerimle toplantı ayarladım ve hemen iş başı yaptım.
İki yıl gece-gündüz çalıştık ve milyonlarca çocuk ve gencin hayatını karartan kan kanserinin mekanizmasını çözdük. Çok büyük bir buluştu ve normalde 6 aydan önce hiçbir makalemizi basmayan Nature dergisi bile makaleyi iki haftada kabul etti ve “fast track” (hızlıca) yayınladı. Makalenin çıktığı gün dahi birçok bilim insanı “Nobel’i kazanacak buluş” diye yazı yazdı. Birçok yerde konuşma verdim. Dünyanın en mutlu insanıydım.
Bu sırada oğlum iki yaşına gelmiş; ben doğru-düzgün farkında bile değilim. Bir gün yine davet edildiğim bir üniversitede verdiğim bir konuşmadan sonra beni eşim ağlayarak aradı ve oğlumuzla beraber hastanede olduğunu; bir anda yere yıkılıp kaldığını söyledi. Üzüldum ama nedense dünyam yıkılmadı o an. Beni daha çok eşimin üzülmesi üzdü. Hemen eve dönüp, eşimi sakinleştirdim.
Sonra yıllardır beklediğim telefon geldi ve Nobel kurulundan aradılar.
Özellikle Nobel ödülünü elime aldığım anda neredeyse kanatlanıp uçacaktım. Fakat sadece yarım saat sonra beni bir kasvet kapladı. Oğlumun, onu arada-sırada kucağıma aldığımda, direkt gözümün içine bakışları gözümün önüne geldi. Hayatımda belki ilk defa oğlumu özledim – ve kontrolsüz bir şekilde ağlamaya başladım. Etrafımdaki herkes bunların mutluluk göz yaşı olduğunu sanıyordu ve beni tebrik ediyordu.
“Bir saniyeye ihtiyacım var” deyip, bir kenara oturdum; sonra da “kendimi iyi hissetmiyorum” deyip, çıktım.
Yolda hep ağladım ve kendi kendime konuştum.
Eve geldiğimde de yıllar önce verdiğim karar aklıma geldi ve kalbim duracak gibi oldu.
——————
Tam o sırada eşi odaya girdi ve yanına oturdu.
Kısmet, “sana birşey söyleyeceğim” deyip, mektubu eşine uzattı. “Oku” dedi; bitirdiğini düşündüğü anda da konuşmaya başladı:
Yirmi küsür yıl bu sırrı sakladım; hatta ben bile unuttum zaman geçtikçe. Şimdi ise her detayını hatırlıyorum…
Anne-babama, kardeşlerime, en yakın arkadaşlarıma dahi anlatmadım. 20 yaşındaydım. Dişimi fırçalayıp, odama geçtim. Yatağımda oturdum ve o dönemde favori kitabım olan Nobel ödülü kazanan kadınlarla ilgili kitabımı açtım. “Ben de Nobel kazanabilecek miyim?” diye hayaller kurduğumda yatağımın başında çok güzel bir genç oğlan çocuğu belirdi. Şimdi düşünüyorum da nedense bağırmak gelmedi aklıma. Sakin bir şekilde “ne yapıyorsun burada?” diye sorduğumu hatırlıyorum. O da bana “Nobel ödülü senin için çok mu önemli?” diye sordu. “Evet; Nobel kazanan kadın sayısı çok az; Türk kadın zaten yok” dedim. “Biz senin gibi çok özel kadınlara bir opsiyon sunuyoruz – bu soruyu son 100 senede sadece 4 kişiye sorduk. 40’lı yaşlara geldiğinde seçtiğin alanda Nobel ödülünü – ve tek başına, paylaşmadan – kazanacaksın. Fizyoloji ve Tıp Nobel’ini seçersen sana herhangi bir kanserin çaresini söyleyeceğiz. Fizik seçersen sana çözmek istediğin problemin formülünü verecegiz. Kimya, Ekonomi, Barış, Edebiyat… Hangisini istersen…”
“Anlamadım…”
“Fakat karşılığında bir oğlun olacak; ve iki yaşına geldiğinde onu acı çekmeden yanımıza alacağız. Bugün verdiğin kararın geri dönüşü olmayacak. Ayrıca bu anlaşmadan kimsenin haberi olmayacak. Anlattığın takdirde sen de vefat edeceksin”
“Anladım da… Yanımıza alacağız derken? Siz kimsiniz?”
“Ben bir meleğim. Teklifi kabul edersen, oğlun iki yaşında vefat edecek ve Cennet gibi bir yerde yanımızda bekleyecek”
Çocuğu falan hiç düşünmedim bile… Kendimi inanılmaz önemli birisi gibi hissediyordum ve bu çok hoşuma gitmişti. İçimden “ben zaten evlenmeyi de, çocuk yapmayı da düşünmüyorum.” dedim ve Nobel’in altın madalyası bir anda gözümde parladı. Fazla düşünmeden “tamam” dedim.
İnsanlığa faydalı işler yapmak da benim için önemliydi fakat Nobel ödülü gözümü kör etmişti. Aklımda hep “acaba bu proje bana Nobel kazandırır mı?” sorusu vardı. Eğer cevap hayırsa o projeyi – potansiyel olarak ne kadar önemli dahi olsa – hemen terkedip, başka bir proje arardım kendime. Kulisleri dinlerdim – ‘Nobel kurulu hangi projelere göz atıyor?’ öğrenmeye çalışır, o alanda ses getirecek işlere yönelirdim.
“O ana dönebilmek için herşeyi verirdim… Çok özür dilerim!” yazdı ve ağlayarak eşine sarıldı.
“En azından oğlumun yanına gömün beni; orada sarılayım evladıma.”
Eşi ‘ne diyorsun Kısmet; ne gömmesi?’ diye sordu. O da “o dort kişi kimdi acaba? Degmezmiş!” dedi ve fenalaştı. Ambulans dahi gelemeden hayata gözlerini yumdu.
Otopside doktorlar “kırık kalp sendromu” teşhisi koydu. Kalbi üzüntüye dayanamamıştı…
Vasiyetindeki gibi naaşını oğlunun yanına defnetme işlemleri başlatıldı…
————————
Bu büyük kadın, devlet töreniyle oğlu İshak’ın yanına gömüldü.
Cenazede bulunan bir kalp ehli, eşinin kulağına eğilip “Kader Kısmet hayatında hiç olmadığı kadar mutlu” dedi…
Eşi bir anda çok sevindi çünkü çok yakın ailesi dışında kimse eşinin iki ismi olduğunu bilmiyordu…
The University of Bristol News webpage on the 16th of August 2016. I feel privileged to have had the chance to be the face of the university in an important announcement such as this.
The University of Bristol has been ranked as 8th in the UK and has risen nine places to 57th in the world in the Academic Ranking of World Universities (ARWU) – its highest ranking in 13 years. ARWU, considered as one of the leading international league tables, assesses more than 1,200 universities every year using six measures and publishes data on the best 500.
For details, go to the University of Bristol News page (link).
The photo used in the news article was shot last year (i.e. 2015) when I was a PhD student at the University of Bristol – as part of a series of ‘photo shoot’s for the postgraduate prospectus.
My photo also appeared on the University of Bristol Social and Community Medicine website (2017) with the caption: “I was impressed with the research that was going on at the Bristol Genetic Epidemiology Labs (aka BGEL) and the department’s QS ranking places the University amongst the top 50 in the world. I also liked the way I was treated by my potential supervisors (Dr. Santi Rodriguez, Dr. Tom Gaunt and Prof. Ian Day) prior to accepting the offer”.
PS: I previously interviewed the former Vice-Chancellor of the University of Bristol, Prof. Eric Thomas – for NoS Magazine. The PDF version can be found here
PPS: I’ve also modelled for the University of Leicester undergraduate prospectus (details can be found here) 🙂
That when I grow up,
I would help solve the mysteries of the universe;
Inspire youngsters to become selfless individuals;
Discover that Syrian kid who would cure cancer;
Help that Gazan who would bring peace to the world;
And stand side-by-side with the African to make hunger a thing of the past…
But I’ve lost contact;
And my dreams, side-tracked…
Then my conscience says:
Yes! Seize the day!
But, in another way…
Yes! You only live once!
That’s life!
Doesn’t care about what one wants…
Then again – though some choose to leave a legacy,
Most, like me, will be lost in their vanity…
University of Leicester Turkish Society 2016 logo – Not used for financial gains (all our events are ‘not-for-profit’). However, it will be changed soon as it is an infringement of the University’s own logo (we did not realise at the time the logo was designed).
I am extremely proud to have had the chance to lead the University of Leicester Turkish Society for the 2016 season; and am grateful to the following committee members for their excellent work in organising some great events – especially our annual ‘Turkish Day’ event at the Queens Hall (University of Leicester):
President: A. Mesut Erzurumluoglu Vice-President: Kevser Sevim Secretary: Halil Ibrahim Egilmez Treasurer: Turkan Ozkent Event coordinator: Ufuk Barmanpek and Yasemin Alpdogan IT Manager: Muhammet Ziya Komşul
More information about the Turkish Society can be found at the below links:
Ben 12 yaşındayken (2000) ailecek İngiltere'ye taşındık ve ingilizcem neredeyse sıfırdı. Bunu duyan (Karen Holman adında) Sınıf Öğretmenim, kendimi evimde hissedeyim diye tüm arkadaşlarıma Türkçe cümleler dağıtmış. Sınıfa girer-girmez arkadaşlarımın hepsi bana "Hoşgeldin" dediler
An ordinary blog by an ordinary bloke 